Ημ/νια δημοσίευσης: Τρίτη, 02 Απριλίου 2013

Παρα την ήττα οι Ρεπουμπλικανοί δε χρειάζονται αλλαγή

 

Η κάθε εκλογική ήττα οδηγεί τα κόμματα σε μια ενδοσκόπηση για την αναζήτηση των αιτιών και συνήθη επακόλουθα είναι οι αλλαγές κι οι εσωκομματικές ανακατατάξεις.
Στις εκλογές του 2012 ο ρεπουμπλικανός Μιτ Ρόμνεϊ μπορεί να έχασε απ'τον δημοκρατικό Μπαρακ Ομπάμα, αλλά αντιφατικά στοιχεία της ανάλυσης της ήττας οδηγούν στο συμπέρασμα πως το ρεπουμπλικανικό κόμμα δε χρειάζεται την αλλαγή που θα χρειαζόταν ένα ηττημένο κόμμα.
 
Κάποιοι ισχυρίστηκαν πως "ο Ομπάμα δικαίως θα έπρεπε να έχει χάσει τις εκλογές". Επιχειρηματολογώντας, η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ κατά την πρώτη του θητεία ήταν δύσκολη, οι δείκτες ανάπτυξης ήταν χαμηλοί κι η ανεργία σε υψηλά επίπεδα.
 
Ο παραπάνω ισχυρισμός είναι λάθος καθώς όλες οι προεκλογικές αναλύσεις για το μοντέλο του νικητή ενσαρκώνονταν στον Ομπάμα. Σύμφωνα με ιστορικά δεδομένα είναι δύσκολο να "χτυπήσεις" ένα φαβορί ακόμη και σε περιόδους αργής οικονομικής ανάπτυξης, κάτι που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ήττα του Ρόμνεϊ.
 
Κάποιοι ισχυρίστηκαν πως "το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ρόμνεϊ ήταν το ότι για να προσεγγίσει το μέσο Ρεπουμπλικανό ψηφοφόρο θα έπρεπε να δώσει έμφαση στις παραδοσιακές ρεπουμπλικανικές αξίες, κάτι που του στοίχισε εκλογικά" . Επιχειρηματολογώντας, για την αύξηση της εκλογικής δύναμης θα έπρεπε να δοθεί έμφαση στη βάση των κεντρώων ψηφοφόρων, κάτι που δεν έγινε.
 
Με την πάροδο της προεκλογικής εκστρατείας όμως δημοσκοπήσεις έδειξαν πως το μεγαλύτερο ποσοστό των μέσων ψηφοφόρων ταυτίστηκε εν τέλει με τον Ρόμνεϊ.
Κάποιοι ισχυρίστηκαν πως "ο Ομπάμα δε θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα νέο φιλελεύθερο κίνημα, αλλά θα μπορούσε να δημιουργήσει η πλειοψηφία των ψηφοφόρων που είναι φιλελεύθεροι". Επιχειρηματολογώντας, η αλήθεια είναι πως οι Αμερικανοί ψηφοφόροι κατευθύνονται προς τα αριστερά σε συγκεκριμένα θέματα όπως οι γάμοι ομοφυλοφίλων κι η αποποινικοποίηση της μαριχουάνα.
 
Η εκλογή Ομπάμα όμως δεν προέκυψε σε μια περίοδο φιλελευθεροποίησης της κοινωνίας, αλλά σε μια περίοδο που η κοινή γνώμη γινόταν πιο συντηρητική. Βάσει κοινωνικοπολιτικών αναλύσεων, οι ψηφοφόροι λειτουργούν εξισορροπητικά. Σε κάθε προεδρία ασκούν περισσότερη κριτική στο κυβερνόν κόμμα, διατηρώντας έτσι την πολιτική κινητικότητα. Σε κάθε δημοκρατική προεδρία η κοινή γνώμη στρεφόταν περισσότερο προς τα δεξιά, έτσι έγινε και με την προεδρία Ομπάμα.
 
Εξετάζοντας λοιπόν τους παραπάνω ισχυρισμούς, καταλήγουμε πως οι αλλαγές εντός του ρεπουμπλικανικού στρατοπέδου δε χρειάζεται να είναι ριζικές. Φυσικά κι η επιλογή ενός μελλοντικού υποψηφίου δεν πρέπει να γίνει απ΄τις δεξιότερες πτέρυγες του κόμματος καθώς τα στοιχεία δείχνουν πως όσο πιο συντηρητικοί υποψήφιοι επιλέγονται τόσο μεγαλύτερο είναι το χρονικό διάστημα που το κόμμα μένει εκτός Λευκού Οίκου.
 
Σε καμία περίπτωση βέβαια το ρεπουμπλικανικό κόμμα δε θα έπρεπε να επαναπαυθεί απ'τις παραπάνω διαπιστώσεις, αλλά η συνήθης τακτική υπερανάλυσης κι εξαντλητικών διεργασιών εντός του κόμματος θα έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στους ρεπουμπλικανούς.
 
Άλλωστε η εκλογή του 2016 θα είναι "εκλογή αλλαγής" λαμβάνοντας υπόψιν τον παράγοντα της οκταετούς παρουσίας του αντίπαλου κόμματος στο Λευκό Οίκο. Στην ιστορία της Αμερικής η ανάληψη τρίτης συνεχόμενης προεδρίας απ΄το ίδιο κόμμα έχει προκύψει μόνο μια φορά.
email